تبليغاتX
دل نوشته های یک معلم - مصیبت پشت مصیبت

بسم الله النور  

 

الهی عظم البلاء ..........

                                  يا صاحب الزمان آجرک الله فی مصیبة جدك

 

آقا جون قربونت برم من . تسلیت میگم آقای من ...

 

کی میای قبله ی عالم                  تا دلامون بشه روشن

 

هر روز یه مصیبت و بلا سرمون میارن و میخوان ما رو مشغول خودمون کنن و اختلافات بین مسلمونا رو دامن بزنن .

 

خدایا ! خدایا ! خدایا ! صاحب زمان ما رو برسون تا انتقام این همه ظلم به این خاندان معصوم و مظلوم رو از اینا بگیریم .

 

مگه میشه مسلمون آرامش داشته باشه توی این دنیا ؟

 

 اگه این طور بود و همه دین پذیر بودند دیگه چه لزومی داشت آقامونو نبینیم و دوریش رو تحمل کنیم . اگه آرامش توی دنیا بود که نمی گفتند دنیا زندان مومنه .

 

مهم اینه که ما بیدار باشیم و گوش به زنگ ... فقط کافیه سید علی یه ندا بده ... جونمون رو کف دستمون می گیریم و ...

 

آقامون میاد ... انگار خیلی نزدیک شده ... همه ی اینا نشونه است ... خدا کنه زودتر بیاد ... باید دعا کنیم ... دعا کنیم ... دعا کنیم ... دعا کنیم ... دعا کنیم ... دعا کنیم ... دعا کنیم ... دعا کنیم ...

 

اللهم کن لولیک الحجه ابن الحسن ،

                           صلواتک علیه و آله ،

                          فی هذه الساعه و فی کل ساعه ،

                       ولیا و حافظا و قائدا و ناصرا و دلیلا و عینا ،

                                                          حتی تسکنه ارضک طوعا

                                                                            و تمتعه فیها طویلا  .

 

 

 خدا هر چه زودتر برسوندش . آمین یا رب العالمین .

نوشته شده توسط علی منصورسمائی در چهارشنبه سوم اسفند 1384 ساعت 22:21 | لینک ثابت |
JavaScript Codes